خيلي آروم و بي صدا سرم رو گذاشتم روي بالش طوري که احساس نفهمه و ديدم چشماش دوباره اونجاست....
روي ديوار.....
بالاي تخت...
روي عکس جمعيت گم شده من....
روي حس غريب خاک خورده ي پدر ..
روي تنهايي خاموش مادر.....
و روي لبخند بي معني خواهر....
من همه جا با تمام حواس ششگانه ام حسش ميکردم....
نه نشد بخوابم ..
نگاهش نذاشت...
و من به خوشبختي خوشبختي خودم مي انديشيدم....
و آه خيس من که تا ته اتاق ميرفت ....
خاطره نبودن....
و حس رفتن به من گفت نه...
تو يه دروغگوي بزرگي اما عاشق...
و من افسوس رو بي رويه ميخوردم و اشک بي نهايت ميريختم
و آغوش بي اختيار باز ميکردم وقتي تمام اين هوش هاي آخر من به من فهماندند که تو نميتوني .....
و چه خوشبختي خوشبختي اون کم بود.....
پا شدم و هزار بار دور خودم چرخيدم ....
نشستم پا شدم .....
پرده رو زدم کنار و نگاه کردم به اون سياهي که اونو از من گرفته بود....
نگاه کردم و لحظه هارو ديدم و توشون زندگي خودم رو با يادش قسمت کردن، گرفتم....
من ندونسته آره...
و اين کريس بزرگ و دوست کوچک من چه ميکرد با اين دل نا آروم...
نميدونم چون اون گفته بود يا نه تمام حرفاش منو تا اوج آسمون ميبرد......
من وسط اين ميدون آينده نشسته بودم....
در مرکز کره ي زندگي.....
و تمام راه ها رو به اميد ديدن نگاهش تا آخري که نبود با چشمام سير ميکردم...
يه نگاه منو چه حالي کرده بود....
شبم رو از من گرفته بود....
و من با غربت تمام از پشت پنجره خيس منتظر بودم تا حرفم رو بزنم ...
اونقده غريب بودم که مثه کودکي از دست رفته ام نگاه ميکردم...