چهارشنبه ۱۷ مهر ۱۳۸۷ |
|
خدای پاییز کمک |
|
وسط غروب پاییز بود که رفت.تمام هنرهایی که روی انگشتهاش انباشته شده بود آخر بار باد شد ورفت.نیما تو تنهایی.از تنهایی لذت ببر.حس نویسندگی بود که وسطهای غروب پاییز رفت.اما نیما همین جاست.تمام شبها شاید رویای خانه دوست رو دیدم.آرامشی که پر کشید و رفت رو شما ندیدن؟خیلی نیما به هم ریختست.روزای سخت سالهای سخت رو ساختند...نیما ذهنش پراکندست اون دورها روی کوچ کفترا یا که یه کم نزدیک تر روی شاخه درختا.کسی به نیما کمک نمیکنه.خدای پاییز بذار قسمت کنم تنهاییمو با تو.خدای پاییز کسی از سمت خانه دوست من انگار عبور نمیکنه.خدای پاییز به من قدرت نوشتن رو برگردون.منو نجاتم بده....خدای پاییز دستای منو بگیر
|
|
äÙÑÇÊ ÔãÇ |
|
| سوگلی* |
چهارشنبه ۱ آبان ۴:۰۱بعدازظهر |
|
New Page 1
سلاممممممممم... بهار رو توی دلت برای همیشه نگه دار، هنوزم توی نوشته هات انرژی هست... حتی وقتی از پاییز مینویسی...
خوشحالم که هنوز هستی |
| URL: |
E-mail: |
| حامد |
سه شنبه ۳۰ مهر ۱:۱۸صبح |
|
New Page 1
سلام.
نيما جان غمگين نبينمت.
دلم گرفت دركت ميكنم.
ميدونم چي تو دلت ميگذره . كاملا حس مي كنم.
اومدم خبر راه اندازي دوباره آسمان نقره اي رو بدم ديدم اينجوريه.
يه تكوني به خودت بده نذار پاييز دامن گيرت بشه. خودت بهاري باش.
ما روزاي سختي رو گذرونديم. شايد كسي ندودنه ولي من هر لحظه ياد اين همه اتفاق و اين همه غم بودم. ولي بدون روزاي خوب هم مياد. به شرطي كه فراموش كني بديها رو... |
| URL:http://www.silversky.ir |
E-mail:hamed@silversky.ir |
|
|
#áíä˜ ËÇÈÊ #nima#11:19 ýýýýý# |
comments(4) |
« سکوت باید شنیده شود |
Main
| روزگار تنهایی »
|
