خانه دوست

سه شنبه شبها

موج ممتدی به نام صدا سکوت شب را شکافت.ساعت سبز(چه داستان قدیمی ایی دارد این اسم) شده بود.بازهم سه شنبه.بازهم ساعت ده شب.استاد من که ارادت بی انتهایم را تنها نثار صدایش میتوانستم بکنم آنجا بود.درست بود که از بنیاد میلی بیزار بودم اما رادیو پیام سه شنبه شبها همیشه متفاوت بود....رشید کاکاوند...چه سالهایی را با او سپری کردم....نمیدانستم به چه زبانی باید این را میگفتم.زبان نوشتن را هم فراموش کرده ام این روزها...