1

نيماي عزيز هنوز مبهوت ديوانگيت هستم...يعني واقعا يك همدل پيدا شد...؟مي فهممت.من هم ديوانه ام...ديوانه و تنها...شايد روزي در ان دور دست ها همديگر را بيابيم...به پاس احساس مشتركمان يك قرن سكوت...زنده باش آنطور كه شايسته ديوانگان است...

سلام نيماي من ..... خوبي ؟..
ببخش منو كه نتونستم بيام پيشت.... البته من هيچ كجا نتونستم برم آخه نت نيستم
اين آتيشت رو بيار كمي نزديك تر داداش ما اين سيگارمون رو روشن كنيم...

نميا جان الا ن توي كافي نت هستم يه پوستر روبرومه كه پايينش نوشته ايران .....

يه تصويره از يه كوچه ي باريك با ديواراي كاهگلي ...ميدوني؟؟؟ بوي تو رو ميده

دارم برميگردم ايران ..ديگه خسته شدم ...هوا بد جوري گرم ....شايد تا يه مدت ننويسم ..... (انگاري الان دارم مينويسم) .... جشنواره ي داستان كشوري در راهه اگه مقام بيارم برميگردم .... به ياد اون روزاي سبز خونه ي دوست .... به ياد اون موزيك ملايم كليپ خانه ي دوستت كه هنوزم توي كامپيوترم دارمش .....به ياد تو

مهران

داره بارون مياد.. ديوونه ها هميشه تنهان.. بايد سر بذارن رو شونه هاي بارون.. تنها و بي انتها... تنها و عاشق.. تنها و ديوونه.. ديووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووونه........

پیروز باشی !

چهار نفر بودند. اسمشان اين ها بود:‌ همه کس، يک کسی، هرکسی، هيچ کس.

کار مهمی در پيش داشتند و همه مطمئن بودند که يک کسی اين کار را به انجام می رساند. هرکسی می توانست اين کار را بکند،‌ اما هيچ کس اين کار را نکرد. يک کسی عصبانی شد، چرا که اين کار، کار همه کس بود، اما هيچ کس متوجه نبود که همه کس اين کار را نخواهد کرد. سرانجام داستان اين طوری تمام شد که هرکسی يک کسی را سرزنش کرد که چرا هيچ کس کاری را نکرد که همه کس می توانست انجام بدهد
برگرفته از وبلاگ آرش حجازي.مترجم همين كتاب
http://ahejazi.persianblog.com/