روش یه کوه میکشم.. بلند و مغرور.. همون کوهی که هر روز صبح میبینمش.. بهش صبح به خیر میگم.. شبا با یادش آروم میشم..چشامو میبندم.

I am only a voice in a city of noise... Do you hear me this time?!

نه این رو همه ی شیشه جا نمی شد..پس فقط نوک انگشتم رو میذاشتم روی شیشه!

می نوشتم:" خیلی خوش شانس بودم که توی اتوبوس یه جا برای نشستن پیدا کردم . تا با خیال راحت زحمت برفهای ریز و ببنیم که می خواستند طول پاهای آدمایی رو پر کنند که از ایستگاه مترو می ریختند تو اتوبوس!برفای بیچاره چقدر دلشان می خواست زود دوباره سفیدشان کنند جای پاها رو اما همیشه آدما عجله دارن که به خونه برسند"