نه از رومم نه از زنگم همان بیرنگ بی رنگم بیا بگشای در بگشای دلتنگم

سلام نیمای خوب .... پنجره ای که غروب را قاب گرفته بود ، تنها در خاطرم مانده بوده آخرین تداعی خاطره ی خد....ا ... حا ....فظی ... در بــــــــــــــــــاد بود ... منظره دیگر به منظره نمی مانست ... تابلوی خشک شده ای که بوی نفت و رونگ روغنی که آماس بسته بود رویش .... تمام سهم من از غروب تنها دو ستاره بودند که نرم توی آسمان گرگ و میش لول می خوردند ... به خود که آمدم ... پنجره ی غروبِ رفته ... با ستاره هایش ... آن هم روی بوم روغنی جا خوش کرده بود ... حالا نقاشی ام سیاه تر شده بود قبل .... حالا خاطره ها هم همچنین ... حالا او رفته بود و من در تنگنای ژرف سکوت ، آخرین شعله ی شمعی که برام باقی مانده بود را کبریت میزدم ... حالا او رفته بود ....